Blog en nieuws


Sayaguesa runderen - woensdag 18 november 2020

Al jaren rijd en men ik met mijn paarden door de prachtige omgeving van Ede en geniet van wild en grote grazers. In 2008 kwam er een nieuw "gezicht” bij, de grote grazer, het Sayaguesarund. Het was even wennen, want deze koeien waren serieus groot en imposant. Op gepaste afstand bewonder ik inmiddels alweer jaren de verschillende groepen, de mama’s met hun crèches en de stieren met hun rollende brom en gegraaf op het veld als ze indruk willen maken. Heel af en toe maak ik een ommetje als ik met "een wagen volgeladen” ben en zie dat een familie koe en/of stier midden op het pad ligt.Belangrijk bij de aanvang van de begrazing was dat het een natuurlijke kudde zou zijn, met een uitgebalanceerde hoeveelheid stieren, koeien en kalveren. Stieren (groepen) foerageren op andere plekken dan de koeien en door het trekken van de groepen ontstaan paadjes, variatie in graasintensiteit en stierenkuilen waar weer zandbijen en graafwespen op af komen.
Bosgebieden van Gemeente Ede worden ook begraasd door de Sayaguesa’s en New Forest pony’s van NM, maar hier komt heel binnenkort een eind aan. Het bos en de open veldjes van Ede worden dan alleen begraasd door het aanwezige wild. Zo krijgt het bos weer de kans om te verjongen en hebben de herten meer ruimte want die blijken hun biotoop niet graag te delen met een rund.
De runderen en paarden zullen verbaasd kijken als hun trekroutes ineens weer doorsneden worden door ijzerdraad, palen en een veerooster. Ik begreep dat ook Natuurmonumenten twijfelt of ze doorgaat met deze zwarte runderen, want tja, het publiek vindt ze toch wel heeeel groot en vervaarlijk met hun horens. Of speelt misschien ook mee dat er een financieel interessanter beheermodel is met betalend, ingeschaard vee in plaats van een door NM betaalde natuurlijke kudde?
Als deze, in ruim tien jaar, natuurlijk opgebouwde kudde, ingeruild gaat worden voor een volgend begrazingsplan, dan word ik wel verdrietig van het beleid. Waar moeten deze Sayaguesa families heen die al jaren als gezin met elkaar optrekken? De stierenkuilen met hun bijzondere natuurontwikkeling zijn ineens niet meer bijzonder? De natuurlijke opbouw van een kudde is niet meer belangrijk? Als het dan niet blijkt te werken, zou het dan niet fijner zijn voor mens, natuurontwikkeling én dier om dezelfde tijd te nemen voor de afbouw van de kuddes als de opbouw? 
Misschien ontstaat dan ergens in het midden de ideale balans.In ieder geval zou ik persoonlijk deze prachtige runderen heel erg missen, heel wat paardrij-ritten met mijn dochters zijn gekleurd door de aanwezigheid van pasgeboren kalfjes en "spannende” stieren. Ook voor mijn bedrijf Veluwe Mentocht is het mooi, voor de foto’s en de verhalen over de positieve effecten van hun aanwezigheid. Dat ze gevaarlijk zijn, daar heb ik gelukkig nog geen ervaring mee.Voor de kudde hoop ik dat er niet achter een bureau gestreept en beslist wordt en er met respect voor toekomst, mens én dier gehandeld wordt.

 


 



 


 


 

 

 


Reacties:

Er zijn nog geen reacties op dit bericht geplaatst.


Reageren:


Terug naar de vorige pagina >